Hindi madalas nating ilagay ang mga salitang "mapapalad" at "hapis" sa iisang pangungusap. Iniisip natin na ang kapalaran ay pag-aari ng masasaya, at ang magandang buhay ay buhay na walang luha. Ngunit doon sa bundok, tumingin si Jesus sa karamihan at nagsalita sa paraang nagpabalikwas ng lahat.

Ang salitang Griyego na ginamit dito para sa hapis ay pentheo, ang pinakamalalim na antas ng kalungkutan, ang uri na inilalaan para sa mga libing. Inilalarawan nito ang isang taong nakarating na sa puntong hindi na niya mapagpanggap na okay siya. Maging harap ng sariling kasalanan o harap ng pagkasira ng mundo, tumigil na siyang magpanggap ng lakas na wala siya.

Ang Kuwaresma ay hindi komportable dahil mismo sa bagay na iyon. Ito ang panahon na humihingi sa atin na ibaba ang maskara ng "okay lang ako". Ang abo, ang katahimikan, ang mahinang paglakad patungo sa krus, lahat ng ito ay malambing na nag-aanyaya sa atin na maging tapat. Ngunit hindi huminto si Jesus sa hapis. Gumawa siya ng pangako: sila'y aaliwin. Ang mga umiiyak ang siyang makakatanggap ng aliw. Ang mga kumikikilala sa sariling pagkasira ang siyang maaaring mapanumbalik.

Ang mga luha ay hindi katapusan. Sila ang simula. Iyon ang tahimik na pagbabalikwas na nakatago sa maikling pangungusap na ito, at ito ang mismong tibok ng puso ng paglalakbay sa Kuwaresma.