Ang sinumang naligaw nang tunay ay nakakaalam: ang tunay na takot ay hindi ang kadiliman mismo kundi ang hindi malaman kung nasaan ka. Si David ay malamang na nasa ganoong kalagayan nang isulat niya ang awit na ito — napalibutan ng mga kaaway, hindi makapagtiwalang sa sariling paghuhusga, walang malinaw na landas sa harapan.

"Ipabatid mo sa akin ang iyong mga daan" at "ituro mo sa akin ang iyong mga landas" ay hindi basta paulit-ulit na salita. Ang mga daan ay nagsasalita ng malawak na direksyon ng buhay; ang mga landas ay tumutukoy sa susunod na hakbang, sa eksaktong lugar na dapat tapakan ngayon. Hindi lang ang malaking larawan ang hinihiling ni David kay Dios kundi pati na rin ang gabay para sa araw na ito. Ang ganitong katapatan sa harapan ng Dios ay isang uri ng tapang.

Ang Kuwaresma ay may kakayahang mag-iwan sa atin na walang takip. Nararamdaman natin, kahit sa malabo, na may kailangang magbago, ngunit hindi natin nakikita kung paano. Ang awit na ito ay nagngangalan ng pakiramdam na iyon nang walang kahiya-hiya. Ang kilos ni David ay hindi sariling pagpapabuti — ito ay pagsuko upang mapatnubayan. Hindi siya gumawa ng sariling landas; humingi siya na ipakita sa kanya. At naghintay siya, buong araw, nang hindi nagmamadaling pumili ng kahit anong daan para lang maramdamang gumagalaw.

May tahimik na determinasyon sa paghihintay na iyon. Hindi ito pagwawalang-bahala kundi tiwala — ang uri na humihinto nang sapat na panahon para maging malinaw ang katotohanan. Sa Kuwaresmang ito, ang paanyaya ay maaaring simple lamang: tumigil, magtanong, at maghintay nang bukas ang mga kamay.