Nang piliin ni David ang mga salita upang ilarawan ang Diyos, pinili niya ang salitang «handang magpatawad.» Hindi puwersahan, hindi pag-aatubili — kundi isang Diyos na laging handa, na ang puso mismo ay nakahilig sa kapatawaran bago pa man tayo magsalita. Ang salitang Hebreo na sallach, na ginamit dito, ay eksklusibong ginagamit para sa Diyos sa buong Lumang Tipan. Walang tao ang maaaring maging paksa ng ganitong uri ng pagpapatawad. Ito ay isang grasya na natatangi lamang sa Kanya.

Tinatawagan tayo ng Kuwaresma na magnilay nang tapat. At kapag tiningnan natin ang ating buhay nang buong katapatan, madalas nating makita ang parehong mga pagkukulang — ang parehong pagkainggit, ang parehong kawalan ng pasensya, ang parehong kalayuan mula sa Diyos na ating nilikha sa ating pagkahiya. Dahil sa paulit-ulit na pagkabigo, maaaring mag-alinlangan tayong manalangin. Parang bastos na bumalik na may parehong luha at parehong kasalanan.

Ngunit sinasagot ng talatang ito ang ating pag-aalangan. Ang Diyos ay «sagana sa kagandahang-loob» para sa lahat ng tumatawag sa Kanya. Hindi sa mga dumating nang isang beses lamang. Hindi sa mga may maayos na talaan ng espirituwal na tagumpay. Para sa lahat — kasama ang mga paulit-ulit na nagbabalik na may parehong mga pasanin.

Ito ang magandang balitang nakatago sa Kuwaresma. Ang Diyos ay handa na. Bukas na ang daan ng pagbabalik. Ang tanong lamang ay kung tatawag tayo.