Madalas tayong naniniwala na maaari nating makamit ang pag-ibig ng Dios sa pamamagitan ng ating pagsisikap at tagumpay. Ngunit ang Apostol Pablo ay malinaw na nagsasabi na ang ating kaligtasan ay nagmula sa kabutihan ng Dios. Sa pamamagitan ng pananampalataya sa Kanyang kabutihan, kami na sapat na patay sa kaluluwa dahil sa kasalanan ay tinawag sa bagong buhay. Hindi ito bunga ng ating katuwiran o mabuting gawa, kundi lamang sa perpektong layunin at malasakit ng Dios.

Malalim sa ating mga puso ay nabubuhay ang paniniwala na maaari tayong iligtas sa ating sarili sa pamamagitan ng ating mga gawa. Madaling naniniwala tayo na lamang sa pamamagitan ng higit na panalangin, higit na paglilingkod at mas moral na pamumuhay ay makakakuha ng pagkilala mula sa Dios. Ngunit ang kabutihan ng Dios ay isang handog na ibinigay na, anuman ang ating pagsisikap. Kahit ang ating pinakamahusay na gawa ay kulang sa harap ng kaperfeksyon ng Dios.

Ang kapakanan na dadalhin ng katotohanang ito sa amin ay malalim. Hindi kami kailangang mawalan ng pag-asa sa aming kakulangan. Kapag nabigo kami at nahulog, hindi kami dapat magrepenta sa aming sarili. Dahil ang aming kaligtasan ay hindi nakadepende sa aming mga gawa. Minahal kami ng Dios habang kami ay mga makasalanan pa, nagpadala ng Jesus para sa amin, at sa pamamagitan ng Kanyang kabutihan ay tinawag kami sa bagong buhay.

Paano natin dapat mamuhay sa loob ng kabutihang ito? Ang pagtanggap ng kabutihan ay hindi nangangahulugang wala tayong responsibilidad. Sa halip, ang mga taong malalim na nauunawaan ang kabutihan ay umabot na sa pagmamahal at paglilingkod sa Dios nang mas malalim pa. Ang aming mga magandang gawa at dedikasyon ay hindi na paraan upang kumita ng kaligtasan, kundi mga pagpapahayag ng pasasalamat at tugon sa kabutihang natanggap. Ang kabutihan ng Dios ay nagbibigay-laya sa amin, at sa kalayaang iyon, kami ay naglilingkod sa Kanya na may tunay na kagalakan.