Ang pagpapahayag na "lasapin at tingnan" ay may malalim na kahulugan. Tulad ng ating karanasan sa lasa ng masarap na pagkain, maaari nating direktang maranasan at maramdaman ang kabutihan ng Diyos sa ating buhay. Kung paano nadarama ng ating panlasa ang lasa ng pagkain, gayon din ang makakaramdam tayo ng biyaya at pag-aalaga ng Diyos sa ating pang-araw-araw na buhay, at doon lalago ang tunay na pananampalataya.

Alalahanin ang mga sandali kung kailan mo naranasan ang kabutihan ng Diyos. Ang mga panahon kung kailan ka nakatanggap ng hindi inaasahang tulong sa mahirap na sitwasyon, ang mga sandali kung kailan mo naramdaman na hindi ka nag-iisa, o kung kailan mo natuklasan ang malalim na pagmamahal ng Diyos sa mga bagay na isinasaalang-alang mong pangkaraniwan. Ang mga ito ay mga sandali kung kailan natin nilalasap ang kabutihan ng Diyos, at ang mga karanasang ito ay nagpapalakas sa ating pananampalataya.

Bakit natin dapat tumakas sa Diyos? Maraming bagay sa mundo ang nakakayanig sa atin at nagpapuno sa atin ng takot. Ang alalahanin tungkol sa kinabukasan, ang mga kahirap-hirapan sa kasalukuyan, at ang mga sugat mula sa nakaraan ay sumisilot sa ating mga puso. Ngunit kapag tumakas tayo sa Diyos, kapag ginawa natin siyang ating kanlungan, nakakaranas tayo ng tunay na kaligtasan at kapayapaan. Ito ang blessing na ipinangako ng ayin na ito.

Ang blessing na ito ay hindi panlabas na kasaganaan o tagumpay sa mundo. Ito ay ang kapayapaan na nagbabantay sa ating mga puso sa anumang kalagayan, ang kaligayahan ng tiwala sa Diyos, at isang espiritual na kasiyahan na hindi maabot ng sino man. Gaano kalalim ang iyong pakaramdam sa kabutihan ng Diyos sa sandaling ito? Ngayong araw, likhain nang maingat ang kabutihan ng Diyos, nagsisimula sa maliliit na bagay. Habang ginagawa mo ito, lalaki ang iyong pananampalataya.