Sa sinaunang panahon, ang mapulang tina ay isa sa mga pinakamatigas na mantsa na kilala ng tao. Kinukuha ito mula sa maliliit na insekto at itinatak sa tela sa pamamagitan ng mahabang proseso — hindi ito maaalis kahit hugasan nang paulit-ulit. Nang piliin ni Isaias ang larawang ito, alam niya na nauunawaan ito ng lahat: may mga bagay na kapag nagawa na, hindi na mababago ng sariling kamay ng tao.

Ngunit ang unang salita ng Diyos sa talatang ito ay hindi hatol. Ito ay isang imbitasyon: "Magsiparito kayo, at tayo'y magkatuwiranan." Sa mga hukuman ng sinaunang mundo, hindi karaniwang inaanyayahan ng hukom ang nasasakdal na makipag-usap. Ang galaw ng Diyos dito ay kamangha-mangha — siya na may karapatang hatulan ay nagbubukas ng pinto para sa pag-uusap, para sa pagtatagpo.

Tinatawag tayo ng Kuwaresma na harapin nang tapat ang ating sariling mapulang mantsa. Hindi para malunod dito, kundi para makita ito nang malinaw — ang mga paraan ng ating pagkakamali, ang mga ugaling nagpapalayo sa atin mula sa pagmamahal, ang mga katahimikang dapat sana ay nagsilbi bilang salita. Ang panahong ito ay hindi tungkol sa parusa; ito ay tungkol sa katapatan sa harap ng biyaya.

Ang pangako sa puso ng Isaias 1:18 ay hindi na ang mantsa ay hindi umiral. Ito ay ang sinumang gumawa ng tela ay maaaring gawing puti itong muli. Ang Diyos na nag-aanyaya sa atin na magkatuwiranan ay ang parehong Diyos na, kay Cristo, pinasan ang bigat ng bawat mapulang sinulid. Iyon ang pag-asa ng Kuwaresma — hindi na kayo mag-aayos sa inyong sarili, kundi na kayo ay pumarito.