Madalas kaming sumusubok sa ating sarili dahil sa ating mga kapintasan. Inihahambing natin ang ating hitsura, kakayahan, at tagumpay sa iba, na nararamdaman na tayo ay kulang. Ngunit ang awit ng biyaya ay nagsasabi sa atin na ang gawain ng ating Lumilikha sa atin ay kahanga-hanga. Hindi ito simpleng kumpiyansa. Ito ay isang pagkilala na nang gumawa si Dios sa atin, ginawa niya ito sa paraang puno ng malalim na hiwaga.

Hindi kailanman nagkamali si Dios sa ating paglikha. Lahat ng tungkol sa atin tulad ng ating sarili—ang aming kakayahan at kahinaan—ay lahat ay nasa loob ng plano at layunin ng Dios. Kung may mga aspeto ng aming sarili na tila mahina, sila ay nagiging mga tulay kung saan natin nakakaranas ang biyaya ng Dios. Sapagkat sa pamamagitan ng aming kahinaan, ang kapangyarihan ng Hesus ay nagniningning nang mas maliwanag.

Habang ating binubuhay ang araw na ito, maaaring may mga sandali na nais nating sisirain ang ating sarili o tanggihan ang ating sarili. Ngunit sa mga sandaling iyon, dapat nating alalahanin: Ang Dios, na gumawa sa atin ng ganitong paraan, ay umaawaw sa atin. Sa loob ng pagmamahal na iyon, kami ay tinatanggap tulad ng ating sarili, at bawat sandali at karanasan ng ating buhay ay gumagalaw tungo sa mabuting layunin ng Dios.

Ang dahilan kung bakit kami ay maaaring magpahayag at maging pasasalamat sa ating sarili ay hindi dahil sa ating sariling halaga. Ito ay dahil ang ating Lumikha na Dios ay umiiral. Ito ay dahil ang Kanyang pag-ibig at plano ay nakatuon sa ating buhay. Ang pag-unawa na ito ay ginagawa kaming maalaga ngunit kumpiyansa, mahina ngunit malakas.