Kapag papunta na ang Linggo, may likas na pagsisisi na sumusumibat. Ang katawan ay umaasa ng pahinga, ang mga taong hindi pa natatapos ay nakakabigat sa puso, at may tunay na hangarin na manatiling mag-isa. Ngunit ang Salitang ito ay nagsasalita sa atin nang malumanay ngunit malinaw: huwag iwan ang ating pagtitipon-sama.

Sa panahon ng Mga Hebreo, ang mga naniniwala ay tumatanggap ng pagpapahirap. Marami ang nais magwalang-bahala sa kanilang pananampalataya, at ang kapayapaan ay kumakalat sa buong komunidad. Sa gitna ng ganitong hirap, ang pangako na magtipon-sama ay hindi lamang isang kaugnayan sa relihiyon—ito ay ang aktibong paraan ng pagbubuhat sa isa't isa.

Kapag nagtutulungan tayo sa pagtitipon, nakikita natin ang walang nakikita kung mag-isa. Nakalulupos sa parehong Salita, humihimig ng parehong awitin, nararamdaman ang katulad na bigat ng buhay—sa mga sandaling iyan, ang awitin ng iba ay nagtataguyod sa atin, ang panalangin ng iba ay nagpapataas sa atin. Sa sandaling ito ay lababo na lamang kami kung mag-isa, ang komunidad ang nagpapatuloy sa atin.

Mahalagang ang pag-ibig at magandang gawain ay kasama nito. Ang pagtitipon ay hindi nagtatapos sa mera presensya. Ito ay pagmamahal sa isa't isa, pagpapalakas sa isa't isa tungo sa kabutihan. Ito ang Simbahan. At habang papalapit ang araw, mas dapat nating gawin ito—dahil ang karunungan ng pananampalataya ay nagtuturo na sa wakas na oras, ang samahan at ang pag-ibig ang ating pinakamalaking lakas.

Masigasig na pumasok sa araw ng pagsisimba ngayon. Doon, naghihintay ang iyong kailangang biyaya. Bagaman tunay mong inaampungan ang komunidad, ang katotohanan ay ang komunidad ang nagaampunan sa iyo.