Ang ating mga buhay ay madalas na parang isang mahabang marathon. Ang stress sa trabaho, ang mga pagdudulot-alala sa pamilya, at ang pag-aalinlangan tungkol sa hinaharap ay maaaring mag-alis ng ating lakas. Sa mga sandaling ito, maaari nating maramdaman na ang ating sariling lakas ay hindi sapat, at sa parehong oras ay makakaranas ng pag-asa na walang tulong na dumarating.

Ngunit ang mensahe na dala sa atin ng propeta Isaías ay nagsasiguro sa atin na hindi tayo nag-iisa. Ang naghihintay sa Panginoon—ang paglalagay ng ating pag-asa sa Diyos—ay hindi lamang isang relihiyosong gawain. Ito ay isang pagpapahayag ng tiwala at pananampalataya na may Isa na nag-aalaga at gumagabay sa ating mga buhay. Tulad ng kung paano ang agila ay lumipad sa kalangitan sa malakas na pakpak, gayon din tayo ay maaaring magsigain ng bagong lakas sa kapangyarihan ng Diyos.

Ang pangakong ito ay hindi nangangahulugan na hindi na tayo mapapagod. Halip, nangangahulugan ito na gaano man kalaki ang ating pagod, mayroon ang grasya ng Diyos upang suportahan tayo. Maging tumatakbo man tayo o naglalakad, maaari nating maranasan ang kamay ng Diyos na laging kasama natin.

Igalaw natin ang ating mga sulyap nang mas mataas upang tingnan ang Diyos. Bagaman ang ating mga kasalukuyang hamon ay mahalaga, mas mahalaga pa na tandaan ang pinagmulan ng ating lakas. Kapag umaasa tayo sa Diyos, hindi lamang tayo lumalaban sa buhay—nag-uumpisa tayo ng isang buhay ng tagumpay.