Madalas tayong nag-atubili na lumapit sa Dios. Ang mga lumang ugali ay humaharang sa atin, at ang paulit-ulit na pagkakamali ay nagsasagawa ng mahirap na iangat ang ating ulo. Alam natin na dapat tayong lumapit sa Dios, ngunit may kakaibang hadlang sa ating daan. Nakikita ito ng Santiago nang malinaw. Ang pangungusap na "mga taong may dalawang puso" ay tapat na nagpapakita ng ating dibididong kalagayan, ngunit agad itong sinusundan ng kahanga-hangang pangako: kung lulapit tayo sa Dios, siya rin ay lalapit sa atin.

Ang susi ay nakabalangkas sa pagkakasunod-sunod. Dapat tayong gumagalaw muna. Kung ang Dios ay tila malayo, maaaring hindi siya ang umalis sa atin. Kami ang nagsara ng pinto. Ang "Mga makasalanan, hugasan ang inyong mga kamay" ay hindi tungkol sa ritwal na paglilinis, kundi sa pagbabago ng direksyon ng ating buhay tungo sa Dios. Nangangahulugan ito ng paglalagay ng mga bagay na ating tinatanggap—iyan ang unang hakbang patungo sa paglapit.

Ang dibididong puso ay ang loob na landscape na kilala ng bawat naniniwala. Nangangako tayo ng pagpapanood ngunit patuloy na nag-aatubili. Nagtitiyaga tayong mamuhay ayon sa Salita ng Dios ngunit nag-aatubili sa harap ng pagsubok. Sinasabi natin na minamahal natin ang Dios ngunit hindi natin mapalabas ang ligtas na lambak ng mundo. Ang Santiago ay hindi hinihiling sa atin na alisin ang tunay na salungat, kundi pumili ng ating direksyon ngayon. Ang isang hakbang tungo sa Dios ay unti-unting nagtatatag ng ating dibididong puso.

Walang pumupunta sa Dios sa perpektong kalagayan ngayon. Maghintay hanggang sa lahat ay maayos ang nagiging isang buhay ng paghihintay. Ang mensahe ng Santiago ay nag-iimbita sa atin: lumapit na ngayon, mula sa lugar na ito, tulad ng kung sino kayo. Habang nag-iimbestiga at nag-aalok kami ng aming mga kamay sa Kanya, ang Dios ay tumatakbo sa amin—at ang pangakong iyan ay nagbibigay sa atin ng tapang ngayon.