Ang mga salita ni Pedro ay marahas. 'Kayo'y pumatay sa Prinsipe ng buhay.' Sa harap ng dumadalo sa pintuan ng templo, siya ay umabot nang walang pag-aalok ng kapayapaan. Gaano kadramatiko ang kontradiksyon: pumatay sa Nagbibigay ng buhay! Ngunit ang susunod na pangungusap ay mas nakagulat pa. 'Ngunit ang Dios ay itinayo siya mula sa mga patay.' Ang tao ay nagsulat ng huling salita, ngunit ang Dios ay ibalik ito.

Nag-ipahayag si Pedro nang walang takot: 'Kami ay mga saksi nito.' Ilang linggo lamang na ang nakakaraan, si Pedro ay tatlong beses na inulit na hindi siya nakilala ang Panginoon bago sumayaw ang manok. Ngayon ang parehong Pedro ay nakatayo sa harap ng libu-libong tao bilang saksi ng pagkabuhay. Ano ang nagbago sa taong ito? Isang wakas na libingan at ang direktang pagkakatagpo sa Hari na nabuhay. Ang saksi ay hindi ang nakarinig lamang, kundi ang nakita.

Tayo rin ay dapat maging mga saksi. Ito ay totoo na hindi natin nakita ng ating mga pisikal na mata tulad ni Pedro. Ngunit kung maranasan natin ang kapangyarihan ng pagkabuhay sa ating buhay, ito ay nagmumula din sa patunay. Ang hanapin ang pag-asa sa walang pag-asa, ang lumala kapag tila bagsak na, ang mahanap ang buhay sa sitwasyong tila kamatayan. Ang pagkabuhay ay isang kaganapan mula dalawang libong taon na ang nakakaraan, ngunit ang mga saksi ay patuloy na lilikha ngayon.

Ngayong araw, isipin ko: ano ang patunay na binibigay ng aking buhay?