Pagkatapos ng Pagkabuhay, ang mga alagaan ay nagkaroon ng panahon upang malalim na mag-isip tungkol sa huling mensahe ng Hesu. Malinaw na sinabi ng Panginoon kung ano ang pinakamahalagang bagay sa kaharian ng Diyos—hindi mga batas o patakaran, kundi pag-ibig. Kung titignan natin kung paano niibig ni Hesu ang kanyang mga alagaan, ito ay walang hanggang pag-ibig, isang pag-ibig ng pagbibigay ng sarili, isang pag-ibig na tumatanggap ng lahat.

Ang ating mundo ay madalas na gumagana ayon sa lohika ng kompetisyon at paghahambing. Nakikipagkompetensya tayo para sa mas magagandang bagay, inihahambing natin ang ating sarili sa iba, at mukhang natural na bigyan ng priyoridad ang ating sariling interes. Ngunit ang utos na iniwan sa atin ni Hesu ay ganap na naiiba. Ito ay magmahal sa isa't isa ng katulad ng pag-ibig kung saan niya tayo minahal. Ito ay hindi simpleng damdamin, kundi isang pag-ibig na pinili at sinisiyasat.

Ang pag-ibig ng Hesu ay hindi para sa aking kaginhawahan. Ito ay isang pag-ibig na nagbigay ng kanyang sarili para sa akin. Kapag tinatrato natin ng ganitong pag-ibig ang iba, ang mundo ay nagsisimulang magbago. Ang kamumuhi ay nagiging pag-ibig, ang pahimagsik ay nagiging kapatawaran, ang kawalang-interes ay nagiging alaga. Kapag sinisiyasat natin ang ganitong pag-ibig sa ating pamilya, sa ating lugar ng trabaho, sa ating mga relasyon sa kapwa, ating ipinakikita ang ating pagkakakilanlan bilang mga alagaan ni Hesu.

Ang uting utos ng pag-ibig ay hindi isang pasanin sa atin. Ito ay, sa halip, isang pagpapalaya. Umaalis kami sa buhay ng pagmamarka, paghahambing, at pakikipagkompetensya, at papasok sa mga relasyon kung saan tinatanggap natin ang isa't isa tulad ng ating tunay na sarili. Dahil si Hesu ay unang minahal tayo, kami ay sapat na sa pag-ibig na iyon. Sa katiyakan na ito, kami ay libre na mahalin ang iba.