"Tulad ng usa na nangangaralan pagkatapos sa mga ilog ng tubig, gayon din ang aking kaluluwa na nangangaralan sa iyo, O Dios. Ang aking kaluluwa ay nag-iisa sa Dios, sa buhay na Dios: kailan ako papasok at makikita ang aking sarili sa harap ng Dios? Ang aking mga luha ay naging aking pagkain araw at gabi, habang sinasabi sa akin araw-araw, Nasaan ang iyong Dios? Nararamdaman ko ang mga alaalang ito at ipinagsasalita ko ang aking kaluluwa: sapagkat ako ay kasama ang marami, at lumalakad kasama nila sa tahanan ng Dios, na may tinig ng saya at ng papuri, na kasama ng maraming nagdiriwang. Bakit ka nakabagsak, aking kaluluwa? at bakit ka nag-aalala sa loob ko? Maniwala sa Dios; sapagkat nais ko pa ring magpuri sa kanya dahil sa tulong ng kanyang aking Dios."
— Mga Salmo 42:1-5
More from Mga Salmo →📜 Pagmumuni-muni ng Araw
Habang tumatalim ang otoño, ang aming mga puso ay natural na nagsusumikap sa mas malalim na pagmumuni-muni. Ang salmodista ay nagpapahayag ng pag-ibig ng kaluluwa sa Dios sa larawan ng isang nag-uusong usa na naghahanap ng tubig—isang pag-uuso na mahalaga sa buhay, hindi lamang emosyonal na kagustuhan. Namin din ay nakakaranas ng mga sandali kung kailan kami ay desperado na nais ang presensya ng Dios.
Ang mga tanong ng mga naroroon sa amin—"Nasaan ang iyong Dios?"—ay nakakasama ng malalim. Hindi ito simpleng mga katanungan kundi mga hamon na nakakayanig sa sarili ng pananampalataya. Kung ang buhay ay mahirap, nakakaharap kami ng mga tinig na nagdudulot ng pagdududa sa aming mga paniniwala. Ngunit ang salmodista ay tumitigil sa pagbibigay ng dusta sa kanyang pag-ibig sa Panginoon.
Ang mga alaala ng mas magandang panahon ay maaaring magpahusay ng kasalukuyang sakit. Ang salmodista ay naaalala ang mga masayang sandali sa tahanan ng Dios, napaligiran ng mga nag-aralal na nagataas ng mga tinig ng pasasalamat. Ang kaibahan sa pagitan ng mga sagraradong sandaling iyon at ang kasalukuyang katahimikan ay mabigat na nagdudulot sa kanyang puso. Marami sa amin ang umasa sa ganitong kasiyahang komunidad sa panalangin.
Ngunit sa gitna ng kalupit, ang salmodista ay nagsasalita sa kanyang sariling kaluluwa: "Bakit ka nakabagsak? Bakit ka nag-aalala?" Ito ay isang espiritual na pag-uusap sa sarili, isang pagpili na magpuri sa Panginoon kahit sa pamamagitan ng pagdududa at kadiliman. Ang Dios ay nananatiling aming kaligtasan at aming Dios, lampas sa mga kasalukuyang pakikipagkaitan. Sa malalim na panahon ng otoño, namin din ay maaaring gawing buhay ang aming mga kaluluwa at muling pagandahin ang aming pag-ibig sa Kanya.
🙏 Panalangin ng Araw
Panginoon, bigyan kami ng puso na umasa sa Iyo tulad ng usa na nag-asam ng tubig. Bagaman nais namin ang mga karanasan ng Iyong presensya at ang kaligayahan ng komunidad na pagsisimba, tulungan kaming magtiwala sa Iyo sa ito ng kasalukuyang sandali. Kung ang aming mga kaluluwa ay bagsak, ipaalala sa amin na Ikaw ay aming kaligtasan at aming Dios. Habang kami ay papunta sa taglamig, palakasin ang aming umiinip na pananampalataya at gabayan kami sa isang buhay ng patuloy na papuri. Amen.