Ang pagibig ay hindi isang makintab na damdamin; ito ay kikilos ng pagkapanahon. Kapag tunay na minamahal natin ang isang tao, hindi ito napatunayan ng isa o dalawang magandang damdamin, kundi sa pang-araw-araw na pagpili at desisyon na manatili nang magkasama kahit sa mahirap na panahon. Ipinakita sa atin ni Hesus ang ganitong pagibig na may tagal-panahon sa pamamagitan ng pagpunta sa krus para sa atin. Kapag ang kanyang pagibig ay malalim na nakatira sa ating puso, sa huli ay nauunawaan natin kung ano ang tunay na pagibig.

Ang kalamigan at ang kaibigan mula sa pagkasapi ay nagpapakita ng kapakumbabaan ng taong may pag-ibig. Ang pagibig ay hindi unang naghahangad ng kanyang kapakinabangan; nais ang kagalakan at kasaganaan ng iba. Kung tayo ay maaaring magdiwang sa tagumpay ng iba nang walang pagkasapi at ibahagi ang kanilang kaligayahan, iyon ay patunay ng tunay na pagibig. Sa puso na walang karangalan at pagmamataas, tinatanggap natin ang iba at kinikilala ang kanilang halaga.

Ang pagibig ay hindi nag-iisip ng kasamaan. Hindi pagibig ang patuloy na sinasabing ang mga pagkakamali ng isang tao o ang patuloy na pagsaway sa kanilang mga lumang kasalanan. Ang tunay na pagibig ay nagpapatawad, nagbibigay ng bagong simula, at tiningnan ang mas mabuting mukha ng iba. Tulad ng ginawa sa atin ni Dios na nagpatawad ng lahat ng ating mga kasalanan at nagbigay ng bagong buhay, dapat tayong magpatawad at magbigay ng pag-asa sa mga taong mahal natin.

Ang pagibig ay tumatanggap ng lahat, naniniwala sa lahat, umaasang lahat, tinatanggap ang lahat. Ito ay hindi mawawalan ng pag-asa sa gitna ng mga pagsubok sa mundo. Kahit mahirap ang mga relasyon o ang mga kalagayan, nagtitiwala kami sa kapangyarihan ng pagibig at patuloy kaming nagsusumikap. Sa pagibig ng Dios, tayo ay maaaring tanggapin ang lahat at lamangan ang lahat. Nais natin na magpakita ng ganitong pagibig sa puso na mapagkabilan sa isang tao ngayong araw.