Ang tao ay nararamdamang walang kapangyarihan at takot sa harap ng kamatayan. Nang mamatay si Lazaro, nahulog sa kawalan ng pag-asa si Maria at Marta. Ngunit ang Kaluwalhatian ay nagpahlita: "Ako ang pagkabuhay, at ang buhay." Hindi ito simpleng kapayapaan; ito ay nangangahulugang ang Kaluwalhatian mismo ay ang pagkabuhay at ang buhay na naging katotohanan. Ang kamatayan ay hindi ang wakas.

Ang maniwala sa Kaluwalhatian ay nangangahulugang mayroon tayong pananampalataya na maaari nating lampasan ang kamatayan. Ang sinabi Niya: "kahit na siya ay patay, ay makakabuhi" ay nagsasalita ng katotohanan na ang kamatayan ng katawan ay hindi ang kamatayan ng kaluluwa. Sa pamamagitan ng Kaluwalhatian, naranasan natin ang espiritual na pagkabuhay ngayon—gumising mula sa espiritual na kamatayan tungo sa bagong buhay sa sandaling ito.

Ang Kaluwalhatian ay nangako rin: "ang lahat ng nabubuhay, at naniniwala sa akin, ay hindi na kailanman mamatay." Ang ating katawan ay maaaring mamatay, ngunit ang kaluluwa ng mga naniniwala sa Kaluwalhatian ay hindi kailanman mamatay. Ito ang puso ng pananampalataya sa Kristyano: ang paninindigan na ang kamatayan ay hindi ang panghuling hukuman, kundi ang simula ng walang hanggang pakikipag-ugnayan sa Kaluwalhatian.

Gaano man kalakas ang ating pag-aalinlangan at takot ngayon, sa pamamagitan ng Kaluwalhatian ay buhay kami bilang mga taong nananalo na. Ang pananampalatayaan na hindi matitinag sa harap ng kamatayan, ang pag-asa tungo sa walang hanggang buhay—ito ang ating tiwala. Tulad ng si Lazaro na nabuhay muli mula sa kamatayan, kami rin ay ang mga taong nagmamalasakit sa pangako ng walang hanggang pagkabuhay sa Kaluwalhatian.