Sa mga araw na magulo ang puso, kahit maliliit na bagay ay maaaring maging mabigat. Mga tanong na walang sagot, biglaang balita, at pag-aalala sa bukas ay humihila sa ating isip sa iba't ibang direksiyon. Ngunit hindi hinahanap ni Isaias ang kapayapaan sa maayos na kalagayan lamang. Ipinahahayag niya na iniingatan ng Panginoon sa lubos na kapayapaan ang taong ang pagiisip ay nasa Kanya, sapagkat nagtitiwala siya sa Kanya.

Ang kapayapaang ito ay hindi lamang panandaliang pakiramdam na nakalimot tayo sa alalahanin. Ito ay malalim na katatagan kapag ang Panginoon ang nag-iingat at humahawak sa puso. Maaaring naroon pa rin ang problema, at maaaring marami pa ring tungkuling kailangang harapin. Ngunit kapag ang sentro ng puso ay nakasalig sa Panginoon, nakikita natin na mas dakila ang Diyos kaysa sa suliraning nasa harap natin.

Ang matatag na pagiisip ay hindi nangangahulugang hindi na kailanman nanginginig ang damdamin. Ibig sabihin, kahit may panginginig, malinaw ang direksiyon ng kaluluwa: bumalik sa Panginoon. Kapag umaangat ang takot, alalahanin natin ang Kanyang katapatan. Kapag lumalaki ang pag-aalala, muling ipagkatiwala natin ang buhay sa Kanyang mga kamay. Ang paulit-ulit na pagbabalik na ito ay pananampalataya.

Kung puno ng ingay ang iyong isip ngayon, huminto sandali at ibaling ang tingin sa Panginoon. Huwag mapagod sa pagsisikap na gumawa ng kapayapaan sa sarili mong lakas. Magtiwala sa Kanya na nag-iingat sa iyo. Hindi binabalewala ng Panginoon ang pusong sumasandal sa Kanya; hahawakan Niya ang iyong araw sa lubos na kapayapaan.