Ang sermon ay nagtatapos at kami ay umalis mula sa simbahan, ngunit gaano kabilis natin nakalimutan ang mensahe. Sa sasakyan, ang usapan ay lumipat sa mga plano ng tanghalian. Sa tahanan, malapit na natin naroon muli sa harap ng ating mga screen. Makita ni Santiago nang malinaw ang ganitong pagkamit sa atin. Ang pangungusap na "nagsisinungaling sa inyong sarili" ay tumitibay sa puso.

Ang pagsinungali sa sarili ay hindi isang magaan na usapan. Si Santiago ay hindi nag-babanta laban sa sadyang pagsisinungali. Sa halip, siya ay naglalarawan ng kaginhawahan na aming makikita sa ilusyon na gumawa kami ng isang makabuluhan—dumalo kami sa pagsisimba, kaya ang linggong ito ay dapat na maayos. Basahin namin ang Kasulatan, kaya ang aming pananampalataya ay nasa tamang landas. Ngunit kung ang aming buhay ay nananatiling walang pagbabago pagkatapos, simpleng nakamit namin ang Salita nang walang tunay na tinatanggap ito.

Ang Salita ng Diyos ay hindi simpleng inspiradong kuwento na dumadaan sa amin. Tulad ng inilarawan ng may-akda ng mga Hebreo, ang Salita ay nabubuhay at aktibo, sumasalamin sa pinakamalalim na bahagi ng ating mga puso. Nais itong ipahayag sa pamamagitan ng ating mga aksyon at pag-uugali. Si Santiago ay nagtuturo na ang pagsasagawa ng Salita ng Diyos ay nagpapakita ng katotohanan ng ating pananampalataya.

Ang mga magandang gawa ay hindi ang paraan ng kaligtasan—ito ay ang bunga na natural na ginawa ng mga taong naligtas. Tulad ng isang puno ng mansanas na gumagawa ng mga mansanas, ang nakatanggap ng tunay na Salita ng Diyos ay namumuhay ayon sa ito. Ang pagpapaliit ng pagitan ng pakikinig at paggawa ay sarili nitong paglaki ng pananampalataya.

Ano ang hinihiling ng Panginoon sa inyong puso ngayon? Maaaring ito ay makipag-ugnayan sa isang tao. Maaaring ito ay magpatawad ng lumang sugat. Marahil ay ito ay nagsasalita ng katotohanan o tahimik na umaabot ng tulong. Ang unang hakbang ng pananampalataya sa paggawa ng Salita ay laging nagsisimula ngayon, sa sandaling ito.