Kami ay patuloy na nagsusumikap sa buhay. Kami ay nagmamadali para sa mas magandang bukas, para sa higit pang mga kagamitan, para sa mas mataas na tagumpay. Ngunit sa pamamagitan ng propeta Isaías, nagsasalita sa atin ang Dios ng ibang katotohanan. Hindi lahat ng ating hahanapin ay nakakatulong sa ating kaligtasan. Minsan kailangan nating tumigil. Minsan ang ating mga kaluluwa ay kailangan ng katahimikan upang muling maging sariling-sarili. Ang pagtingin-likod at ang pagkatahimik ay paghahanap ng kaligtasan mismo—isang katotohanan na nakikipagkontra sa ating karaniwan.

Kapag dinaluyan tayo ng pagkaabala, patuloy tayong nagsasalamin. Ngunit ang ganitong mga panalangin ay madalas na mga sigaw ng kahirapan sa gitna ng ingay, hindi ang tunay na mga panalangin na nagmula sa tiwala, lamang mga hamon para sa paglutas ng mga problema. Tinatawag tayo ng Dios na huminto. Sinasabi niya sa atin na huwag pakinggan ang mga tinig ng mundo at pahimikain ang ating mga kaluluwa. Sa mga tahimik na lugar, sa malalim na paghinga at sa pagtiwala sa Dios, nagiging paraan upang muling makamit ang kapayapaan na ating nawala.

Ang pangako na ang kapayapaan at tiwala ay nagdudulot ng lakas ay hindi hamak na pag-asa. Kapag nagtiwala tayo sa Dios at pinahimok ang ating mga kaluluwa, nakakakuha tayo ng isang panloob na tibay na hindi mababago ng anumang kahirapan. Ang stress ng mundo ay nagsusukma sa ating kapayapaan at nagpapahina sa atin. Ngunit ang mahimikang kapayapaan na nagmula sa pagtiwala sa Dios ay nagiging tunay na lakas na hindi maaagaw ng anumang panlabas na kalagayan.

Ngayong araw, tumigil sa loob ng sandali. Ibawas ang inyong telepono. Alisin ang inyong isip mula sa mga pangalawang alalahanin. Sa isang tahimik na lugar, huminga nang malalim at magtiwala sa Dios. Doon ay makikita ninyo ang isang di-inaasahang kapayapaan, at ang kapayapaan na ito ay magiging inyong tunay na lakas.