Madalas tayong nauubos ang kasalukuyan sa harap ng pag-aalala tungkol sa hinaharap. Iniisip natin ang mga problema ng bukas, ang mga bagay na hindi pa nangyari, at nawawalan tayo ng biyaya na ibinibigay sa atin ngayon. Tinatanong tayo ni Jesús: Hindi ba sapat ang sandaling ito? Hindi ba malaki na ang kapintasan ng araw na ito?

Mula sa pananaw ng Dios, ang oras ay umaagos nang iba. Ang bukas ay hindi pa dumating, at ang kahapon ay hindi na mababawi. Ang araw lamang na ito ang tunay na oras na ibinigay sa atin. Ang pagdadala ng mga gawain ng bukas nang maaga ay sayang sa lakas na ibinigay sa atin ng Dios, at sa parehong panahon ay pagkakaligtaan ng Dios ng bukas.

Ang pagtuturo na ito ay hindi nangangahulugang hindi tayo dapat gumagawa ng plano. Sa halip, ito ay isang apela na huwag bawasan ang ating mga puso dahil sa labis na pag-aalala, kahit sa gitna ng matalinong pagpaplano. Kapag nabuhay natin ang araw na ito nang lubusan, nakakakuha tayo ng sapat na lakas ng kaluluwa upang harapin ang bukas. Kapag pinuno natin ang araw na ito ng tiwala sa halip ng pag-aalala, ang kinabukasan ay nagiging maliwanag din.

Ang pagdarasal na "Ang aming araw-araw na pagkain ay ibigay sa amin ngayong araw" ay nagkikirean lamang ng kailangan para sa araw na ito. Ito ang pangako ng Dios na Siya ay magbibigay ng kailangan mo, kapag kailangan mo. Ang ating responsibilidad ay lamang na maging pasasalamat para sa araw na ito at gumawa ng ating pinakamahusay. Ito ang paraan ng pamumuhay na itinuro sa atin ni Jesús: magtiwala sa Dios ng bukas habang nagpapasalamat sa Dios ng araw na ito.