"At nangyari, na habang siya'y naglalakbay tungo sa Herusalem, siya ay lumipas sa gitna ng Samaria at Galiea. At nang siya ay pumasok sa isang nayon, ay sumusumot sa kaniya ang sampung mga leprozo, na nakatayo palayo: At tinataas ang tinig nila, sinabi, Hesus, Maestro, magawaan mo kami ng awa. At nang kaniyang nakita sila, sinabi sa kanila, Sumama, ipakita ninyo ang inyong sarili sa mga pari. At nangyari, na habang sila'y naglalakbay, ay nalinis sila. At isa sa kanila, nang makita niyang gumaling na, bumalik, na pinaparangalan ang Dios nang mataas na tinig: At umupo sa kanyang mukha sa kaniyang mga paanan, na nagpapasalamat: at ito'y isang Samaritano. At sinabi ni Jesus, Hindi ba ang sampung mga ito ay nalinis? ngunit saan ang siyam? Hindi ba ang isa lamang na ito, na sayang, ang bumalik upang magbigay ng kapuri-purihan sa Dios? At sinabi sa kaniya, Tumaas, lakbayin mo: ang iyong pananiniwala ay gumawa sa iyo ng buo."
— Lucas 17:11-19
More from Lucas →📜 Pagmumuni-muni ng Araw
Nang sampung mga leprozo ay makipagkita sa Hesus sa daan tungo sa Herusalem, lahat ay nakaranas ng parehong himala. Sa pagsunod sa salita ng Hesus, pumunta sila upang ipakita ang kanilang sarili sa mga pari, at lahat ay gumaling sa daan. Ngunit, iisa lamang ang bumalik. Ito ay isang bagay na madalas na nangyayari sa ating sariling buhay—kami ay nangungusap at umaawit kung naghahangad ng mga basbas, ngunit pagkatapos naming makatanggap nito, nakakalimutan namin na magpasalamat.
Ang kilos ng leprozo na ito ay nagpapakita ng tunay na kalikasan ng pasasalamat. Nang sandaling nakita niya na siya ay gumaling na, bumalik siya at pinarangalan ang Dios nang malakas na tinig. Huminto siya sa kanyang mga hakbang at bumigay-daan sa paa ng Hesus. Hindi ito simpleng courtesy o karaniwang pagpapasalamat, kundi nagpakita ng isang puso na lubos na puno ng pasasalamat.
Makikita natin ang pagdiriwang at kalungkutan ng Hesus. Lahat ng sampung tumanggap ng parehong himala, ngunit iisa lamang ang bumalik upang magpasalamat—at siya ay Samaritano, isang tao sa ibang bansa! Ito ay naglalantad ng malalim na katotohanan: ang pasasalamat ay hindi lamang isang bagay ng etiketa, kundi isang sukatan ng pananiniwala na nagpapakita kung sino tayo. Ang taong pasasalamat ay nauunawaan ang pinagmulan ng mga basbas at nakakuha ng malalim na kahulugan ng alaala na natanggap.
Kami naman ay dapat na mabuhay katulad ng Samaritanong ito. Sa harap ng malalaki at maliit na mga basbas na aming natatanggap sa aming pang-araw-araw na buhay, dapat tayong tumigil, bumalik, at magpasalamat. Ang aming mga aksyon at pag-uugali ng pasasalamat sa mga paanan ng Hesus ay patunay ng aming pananiniwala. Ang pananiniwala na puno ng pasasalamat ay tunay na pananiniwala sa kaligtasan, at ito ang kapangyarihan na gumagawa sa ating mga puso na buo.
🙏 Panalangin ng Araw
Ama sa langit, ngayong araw ay kinikilala ko ang walang hanggang awa at mga basbas na iyong ibinigay sa akin. Ang aking sariling paghinga, ang aking buhay, ang aking mga minamahal—lahat ay iyong alaala. Patawarin mo ako sa madalas na nakakalimutan na magpasalamat, sa pagkuha bilang garantisado ang mga ito. Gawing katulad ako ng Samaritanong ito—ang sumasagot ay humihinto sa kanyang mga hakbang, bumabalik, at umaagaw sa iyong mga paa. Tulungan akong maramdaman ang iyong kamay sa bawat sandali, malaki man o maliit, at mamuhay sa bawat araw na may puso na puno ng pasasalamat. Sa ngalan ng Hesus, ako ay nagsasalita. Amen.