Kapag nagtutulungan ang ating pamilya, madalas nating iniisip kung ano ang ating matatanggap. Ngunit ang mga salita na nagsalita si Hesus sa pamamagitan ni Pablo sa mga matanda ng Efeso ay nag-aanyaya sa atin na baguhin ang ating pananaw. "Mas lalong-lalo pang mapalad ang nagbibigay kaysa sa nakakatanggap" ay hindi lamang isang aral sa moral, kundi isang malalim na katotohanan tungkol sa pinagkukunan ng tunay na kaligayahan at kasiyahan.

Ang ating lipunan ay patuloy na nag-uudyok sa atin na tumuon sa pagmamay-ari at pagkuha. Nagsusumikap kami na magkaroon ng higit pa, makamit ang mas mataas na posisyon, at makagawa ng mas malaking tagumpay. Ngunit si Hesus ay naghahatid ng isang ganap na naiibang paradoks: ang tunay na pagpapala ay matatagpuan sa aksyon ng pagbibigay, sa mga sandali ng pagbabahagi. Hindi lamang ito tungkol sa pagbabahagi ng mga bagay na material; bawat sandali kung saan kami ay nagbabahagi ng ating oras, ating atensyon, at ating pagmamahal ay isang pagpapala.

Ang mga tipunan ng pamilya ay mga pagkakataon kung saan kami ay nagsasama-sama upang alagaan ang isa't isa at ibahagi ang mayroon kami. Ang pagbabahagi ng pagkain, oras, at malasakit—ang mga sandaling ito ay sumasalamin sa pagpapala na inilalarawan ni Hesus. Kapag kami ay nagbibigay ng kapayapaan sa pagod na puso ng iba, kapag kami ay kasama ang iba sa kanilang kalungkutan, kapag kami ay tumutulong sa pangangailangan ng iba, ang mga sandaling iyon ay nagpapuno sa atin ng pinakamatataas na kasiyahan.

Ang pagpapala ng pagbibigay ay nagdudulot ng pangmatagalang pagbabago sa ating buhay. Hindi na tayo umaasa lamang sa ating mga gamit; sa halip, natututo kami na isaalang-alang ang pangangailangan ng iba bilang ating sariling pangangailangan. Ito ay ang puso ng kaharian ng Diyos. Panatilihin natin ang mga salita ni Hesus sa ating puso at maranasan ang kaligayahan ng pagbibigay sa mga taong ating makakasalamuha.