Ang bayan ng Israel ay bumalik mula sa mahabang pagkakataon, at ang mga pader ng Jerusalem ay nabulol. Nang basahin ni Esdras ang Kautusan nang mataas, ang bayan ay umuawit, lubhang naramdaman ang kamalayan sa kanilang mga kasalanan at kabiguan. Sa sandaling iyon ng pag-iyak, lumitaw si Nehemías sa harap nila at nagsabi: "Huwag kayong manghirap, sapagka't ang kaligayahan ng Dios ay ang inyong lakas." Hindi ito utos na kalimutan ang kanilang hapis, kundi imbitasyon na lumampas dito. Ang hapis ay natural, kahit na kinakailangan, ngunit hindi ito dapat maging ating panghuling patutunguhan.

Ang pahayag na "ang kaligayahan ng Dios ay ang inyong lakas" ay may malalim na kahulugan. Ang kaligayahan ng Dios ay hindi lamang kasiyahan o maikli't mabilis na kaginhawahan. Ito ay ang malalim na saya na nagmumula sa pagtatagpo ng Diyos at sa karanasan ng Kanyang walang hanggang pag-ibig. Kung wala itong kasiyahan, mabilis na mawawala ang ating lakas sa harap ng kaguluhan. Ngunit kapag ang kaligayahan ng Dios ay nagiging ating batayan, ito ay nagiging walang hanggang enerhiya na sumusuporta sa atin sa bawat subok.

Sa ating sariling buhay, ang hapis at pagsusuffer ay hindi maiiwang darating. Kinakaharap natin ang pagkalugi, pagkawala, kasamaan, at maraming pagsubok na nagpapabigat sa atin. Sa mga sandaling ito, maaari tayong madaling maging nilunod ng ating pag-iyak. Ngunit kahit sa kadiliman, dapat tayong alalahanin ang kaligayahan ng Dios. Ito ay hindi pekeng kaligayahan o mababaw na saya, kundi tunay na saya na natagpuan sa pagtitiwala sa Dios at sa pagpapahinga sa Kanyang pag-ibig.

Ang kaligayahang ito ay hindi para sa sarili lamang. Nang nagsalita si Nehemías ng "inyong lakas," sinasabing lakas ng komunidad. Kapag nagbabahagi tayo ng kaligayahan ng Dios nang magkasama, ito ay nagiging lakas ng lahat. Ang kaligayahang ibinabahagi sa loob ng pamilya at komunidad ay mas makapangyarihan kaysa sa dapat nating maramdaman mag-isa. Dapat tayong magsikap na ibahagi ang kaligayahan ng Dios sa mga taong nakapaligid sa atin.

Anuman ang kahirapan na iyong kinakaharap ngayon, huwag manatili sa hapis. Sumama tungo sa kaligayahan ng Dios, dahil iyan ang iyong tunay na lakas. Ang kaligayahang ito ay hindi maaaring maunlad ng panlabas na kalagayan; ito ay ang tunay na enerhiya na nagtutulak sa atin paabot. Kapag nakatutok ang ating mga mata sa Dios, ang ating kaluluwa ay muling tumitindig, at kami ay handa na harapin ang bukas nang may bagong tapang.