Ipinahayag ng apostol Pablo ang kanyang paglalakbay sa pananampalataya na tulad ng pagtakbo sa isang espirituwal na lumpat. Bagaman ang kanyang mga tagumpay at nakamit sa nakaraan ay mahalaga, ipinangako niya na aabutin ang layuning itinakda ng Dios. Hindi ito simpleng sigasig kundi pag-eenyo sa pananampalataya na may malinaw na direksyon.

Ang ating buhay ay nakaharap sa parehong katotohanan. Maraming bagay ang nakikipagkompetensya sa ating atensyon: ang tagumpay sa mundo, ang kasaganang materyál, ang pag-apruba ng iba. Lahat ay nagsisikap na baguhin ang ating landas. Pero para sa Kristiyano, ang layunin ay malinaw: ito ang gantimpala ng mahabaging tawag ng Dios, ang panghabambuhay na buhay at maging tulad ng imahe ni Cristo.

Ang buhay na muling nagamit na Kristong ang pinakamataas na layuning karapat-dapat abutin. Ang kanyang pag-ibig, kanyang katuwiran, kanyang kabanalan—doon tayo dapat tumakbo. Kahit na ang landas ay matalas at ang pagod ay sumakol, ang ating mga mata na nakatuon sa layuning nasa langit ay manatiling matatag at hindi yugto.

Sa araw na ito, panatilihing tayo ang ating paningin sa layuning nakalagay sa ating harap sa ating lumang pag-ilunsad ng pananampalataya. Huwag bumalik, huwag lumihis sa gilid, kundi magpatuloy lamang tungo sa Kristong mag-isa. Bawat karanasan at hamon sa landas na ito ay magpapabago sa inyo na higit pa upang tulad siya.