Mga Pilipenses 2:5-8, kilala bilang ang 'Awit ng Cristo' (Carmen Christi), ay isa sa mga pinakamarayang awitin ng Kristiyano sa apostoliko na simbahan at ang pinakamalalim na buod ng pagkatao at kamatayan sa krus ng Jesu. Ang Apostol Pablo ay nag-bangit ng awiting ito upang solusyunan ang mga alitan sa simbahan ng Filipos, at nag-udyok sa mga tapat na kumuha ng isipan ng Cristo.

Ang salitang 'kenosis'—walang kapangyarihan—ay isa sa mga pinakamalalim na konsepto sa teolohiya ng Kristiyano. Ang Anak ng Dios ay kusang inilabas ang Kanyang karangalan. Mula sa trono ng langit hanggang sa isang kulungan, mula sa pagpaparangal ng mga anghel hanggang sa pagkaminya ng tao, mula sa panghabambuhay na buhay hanggang sa kamatayan sa krus. Hindi ito sapilitang ginawa kundi pagpili na nabuo ng pagmamahal.

'Nag-alipin sa sarili, at naging obedyente hanggang sa kamatayan, kahit kamatayan ng krus'—sa panahong iyon, ang kamatayan sa krus ay ang pinakamalupitang paraan, na hindi kailanman inilapat sa mga mamamayan ng Roma. Ang Hari ng mga Hari ay pumili ng kamatayan ng isang alipin.

Sa panahon ng Kapatawaran, ang Salitang ito ay nagtanong sa atin: Kung ang Cristo ay nag-walang-kapangyarihan ng lahat, ano ang ating hinihintay na itapon? Posisyon, karangalan, mga karapatan, kaginhawahan—oras na na isuri kung ano ang dapat nating iwanan.