"Mula sa mga kalaliman ay tumatawag ako sa iyo, Oh Panginoon. Panginoon, dinggin mo ang aking tinig; maging maingat ang iyong mga tainga sa tinig ng aking mga pananalangin."
— Mga Awit 130:1-2
More from Mga Awit →📜 Pagmumuni-muni ng Araw
Ang Awit 130, kilala bilang 'De Profundis' mula sa Latin nito, ay isa sa pinakamalalim na daing ng puso ng tao sa Diyos. Ang mang-aawit ay nasa 'mga kalaliman' — ang salitang Hebreo na 'ma'amakim' ay nagpapahiwatig ng paglubog sa madilim at magulong tubig, simbolo ng kawalan ng pag-asa at kamatayan sa sinaunang Gitnang Silangan. Ang awit na ito ay bahagi ng 'Mga Awit ng Pag-akyat' (Awit 120–134), na inaawit ng mga peregrino na umakyat sa Jerusalem para sa malalaking kapistahan. Sa medieval na Simbahan, naging sentro ito ng mga ritwal ng libing at serbisyo ng pagsisisi. Lubos na pinahahalagahan ni Martin Luther ang awit na ito, na tinatawag itong isa sa mga 'Paulinong awit' na sumasaklaw sa puso ng ebanghelyo: ang kaligtasan ay hindi nagmumula sa gawa ng tao, kundi sa tapat na pagmamahal ng Diyos. Sa panahon ng Kuwaresma, inaanyayahan tayo na bumaba sa ating sariling kalaliman — harapin ang ating mga kabiguan, ating kahinaan, ating pangangailangan — at tuklasin na kahit doon, naririnig ng Diyos.
🙏 Panalangin ng Araw
Ama sa langit, mula sa kailaliman ng aking puso ay tumatawag ako sa Iyo ngayon. Ang bigat ng aking mga pagkakamali at ang kamalayan ng aking kahinaan ay pumipigil sa akin. Gayunpaman, kumakapit ako sa Iyong pangako na naririnig Mo ang tinig ng aking mga pananalangin. Sa panahong ito ng Kuwaresma, inilalagay ko sa harap Mo ang mga nakatagong takot at mga kasalanang hindi pa naipapahayag na matagal ko nang dala-dala. Panginoon, pakinggan Mo ako. Alugin Mo ako mula sa mga kalaliman sa pamamagitan ng Iyong awa. Huwag maging walang saysay ang aking daing, kundi masalubong ng Iyong biyaya at pagmamahal. Sa pangalan ni Jesus ako nagdarasal. Amen.
Simulan ang bukas sa Salita