Sa mga huling salita ng Lumang Testamento, ang propeta Malaquia ay nagpapahayag ng isang natatanging pag-asa: gaano man katagal ang madilim na gabi, ang umaga ay darating nang sigurado. Sa pamamagitan ng imahe ng 'Araw ng kailan-ilang katuwiran,' siya ay nag-propeta ng pagdating ng Kristoy, ngunit nagsasalita siya ng higit pa sa simpleng liwanag. Sa mga pakpak ng Araw na ito, sabi niya, ay may lunas—ang pangako na ang Panginoon ay magpapabuti sa lahat ng ating mga sugat, ating paghihirap, at bawat sakit.

Madalas tayong naroroon sa dilim ng kalalimutang pag-asa. Ang kaningning ay nagsasama sa atin, ang takot ay kumukuha ng ating mga puso, at ang katawan at espiritu ay napapagod. Gayunpaman, sa mga sandaling iyon, ang Panginoon ay dumarating sa atin bilang ang 'Araw ng kailan-ilang katuwiran.' Ang kanyang presensya ay nagiging ating liwanag, at sa liwanagong iyon, nakakaranas kami ng tunay na lunas. Kapag ating itinuro ang ating paningin sa Kanya, ang ating dilim ay nagsisikat, ang ating mga sugat ay nabubuti, at ang ating kaalimutan ay nagiging pag-asa.

Ang awit ay nagtatapos sa iba pang pagpapahayag ng kaligayahan: 'at kayo ay lalabas, at lalaki na parang mga guyang ligtas.' Anong larawan ng pagpapalaya ito! Tulad ng mga hayop na napalaya mula sa pagkakakulong, tayo rin ay naligtas mula sa pangalawaan ng kasalanan at tumalon ng tunay na kaligayahan sa kalayaang ito. Ang kaligayahan ng isang na-redempang espiritu ay natural at totoo.

Magsimula ng araw na ito sa paniniwala na ang Panginoon ay sumusubok sa iyo bilang iyong 'Araw ng kailan-ilang katuwiran.' Hayaang ang iyong dilim ay mabuti, ang iyong mga sugat ay mabutihin, at ang iyong espiritu ay makaranas ng tunay na kaligayahan sa kalayaan ng Panginoon.