Ang pananampalataya ay ang pundasyon ng ating espirituwal na buhay, ngunit hindi kami maaaring tumigil doon. Si Pedro ay nagtuturo sa atin na bumuo nang progresibo sa ating pananampalataya sa pamamagitan ng pagdadagdag ng kabutihan, kaalaman, at kapakanan. Ang sistematikong paglaki na ito ay parang pagtatayo ng isang gusali—magtakda ng batayan, pagkatapos itaas ang mga dingding, at sa huli ay maglagay ng bubong. Bawat antas ay tumutulong sa susunod.

Gayunpaman, ang ating paglaki sa espirituwal ay nangangailangan ng higit pa sa disiplina lamang. Sa pamamagitan ng isang disiplinado na buhay, dapat nating aanihin ang pagtitibay at panatilihing may karunungan kahit sa mga pagsubok, nagtitiwala sa Panginoon. Ang tunay na karunungan ay hindi lamang relihiyosong gawain kundi isang banal na personalidad na umuunlad mula sa ating malalim na relasyon sa Diyos. Kapag kami ay nabubuhay nang totoo sa harap niya, nagsisimula ang tunay na pagkamahusay sa espirituwal.

Ang paglalakbay na espirituwal na ito ay sa wakas ay nagtatapos sa pagmamahal sa mga kapatid at sa pag-ibig. Kahit gaano kalaki ang kabutihan at kaalaman na mayroon kami, walang kahulugan ang mga ito nang walang pag-ibig sa ating kapwa. Ang sacrhing pag-ibig na ipinakita ng Hesus ay kumakatawan sa tuktok ng lahat ng kabutihan. Lamang kapag ang ating pananampalataya ay nagpapakita sa pag-ibig kami ay maaaring magpangako ng tunay na pagkamit sa espirituwal.

Ngayon, magdagdag ng kabutihan sa inyong pananampalataya isa-isa. Sa halip na abutin ang kasakdalan, pahalagahan kung paano ang pang-araw-araw na unti-untying paglaki ay nagpapaganda ng inyong pananampalataya. Ang Diyos ay nakikita ang inyong pagsisikap, ipinagdiriwang ang inyong paglalakbay sa espirituwal, at sa wakas ay gagabay sa inyo sa pagkamit ng kasakdalan ng pag-ibig at karunungan.