Ang sitwasyon ni David ay kritikal. Habang tumakas siya mula sa pag-uusig ni Saul, siya at ang kanyang mga lalaki ay nag-aktong-taguan sa Siclag. Isang araw, nang sila ay bumalik mula sa kanilang mga gawain, natuklasan nila na ang mga Amalecita ay sumasalakay sa lungsod, sinakop ito at kinuha ang lahat ng kababaihan at mga bata. Sa mga bilanggong ito ay kasama ang sarili ring mga asawa ni David at ang mga pamilya ng kanyang mga lalaki. Sa kanilang pag-asa na nawawala, ang bayan ay nagbago ng kanilang panlulumbag sa galit laban sa David. Sinisi nila siya sa kanilang mga pagkawala at nagsalita pa ng pagpapaluraan sa kanya.

Ito ay isang kahanga-hangang mahirap na sitwasyon. Hindi lamang si David ang nawalan ng kanyang sariling pamilya, kundi kinakaharap niya ang paglalayo at masamang loob ng lahat ng sumusunod sa kanya. Walang nagpagaan sa kanya. Walang nanatiling sa kanyang tabi. Ngunit ang Kasulatan ay nag-itala na sa madilim na sandali na ito, si David ay nagpalakas sa Panginoon na kanyang Deus. Kahit ang pagbabagsak na bigat ng pag-asa na nawawala, ang kanyang pagtitiwala sa Deus ay nananatiling matatag.

Kami rin ay nakaharap sa mga sandaling katulad ni David sa ating mga buhay. Mga sandaling ginawa namin ang aming pinakamahusay, ngunit ang lahat ay nagsisira. Mga sandaling ang mga taong aming pinamuno ay umaalis sa amin. Sa ganitong mga sandali, nararamdaman nating lubos na walang lakas at inabot. Ngunit ang kwento ni David ay nagtanong sa amin: Mananatiling matatag ang ating pananampalataya kahit nawala na natin ang lahat?

Alam ng Deus ang bawat kalagayan ng ating mga buhay. Nakikita niya ang ating mga luha at naririnig ang ating mga sigaw. Bagaman ang mga nakapaligid sa atin ay atin, kahit nawala natin ang lahat ng materyal, ang ating ugnayan sa Deus ay walang hanggan. Tulad ni David, maaari tayong lumingon sa Deus sa ating pinakamahabang mga sandali at makahanap ng muling lakas. Ito ang kagandahan ng pananampalataya at ang pribilehiyo ng pagiging sumunod sa Cristo.